Celluloid superhelden zijn er in alle maten en gewichten: van de op de gelijknamige Amerikaanse comics gebaseerde bioscoopserials uit de jaren 1930 en 1940 (Flash Gordon, Batman…) tot de big budget Marvel- en DC-vehikels waar we de laatste 20 jaar mee om de oren worden geslagen. We presenteren twee cultfavorieten uit de periode tussen de release van Superman (1978) en Tim Burton’s Batman (1989), de twee eerste echt succesvolle blockbuster superheldenfilms. 

The Masters of the Universe is een poging van de beruchte Cannon studio, die een paar maanden eerder vakkundig de Superman franchise om zeep hadden geholpen met het tenenkrullende Superman IV: The Quest for Peace, om de succesvolle Mattel speedgoedfiguren naar het grote scherm te brengen. Ook al werd het project gepitcht als de nieuwe Star Wars, er valt niet om de budgetrestricties heen te kijken. Zo speelt de film zich maar 15 min op de planeet Eternia af voordat He-Man naar het California anno 1986 wordt gezapt. Een gewiekste besparingsmaatregel die Cannon echter niet voor een financieel fiasco en roemloos einde wist te behoeden. Voor B-Z fans valt er echter wel meer dan genoeg te genieten. 

Met Flash Gordon had de megalomane Italiaanse producent Dino de Laurentiis maar één ambitie: een spectaculaire space opera maken die alle andere zou doen verbleken. Het werd een spectaculaire flop. De exuberante kostuums en decors, de compleet dwaze dialogen en de pompende soundtrack van Queen werken aanstekelijk en maken van de film 45 jaar later een brok schitterende superkitsch!

In samenwerking met