“De meubels vallen mensen aan, zonder dat we precies weten waarom. En de stad verandert geleidelijk, ze wordt van massief hout. Het hout overspoelt de stad en verstikt haar. Het vangt mensen in enorme balken en blokken die uiteindelijk in elkaar verstrikt raken. (…) Waarom? Dat zullen we nooit weten.” - Gérald Frydman^[1]

Gérald Frydman (1942–) is een Belgische regisseur en producent. Hij volgt aanvankelijk wiskundelessen aan de universiteit, waar hij het “vrije seminarie over cinema” ontdekt dat hem op het pad van de zevende kunst brengt. Vervolgens volgt hij een opleiding tot cineast aan het IAD (Institut des Arts de Diffusion), waar hij onder meer als assistent van André Cavens werkt. Na zijn afstuderen richt hij zich niet op film, maar maakt hij fotoromans, vooral in samenwerking met filmmaker Richard Olivier, en werkt hij als scenarioschrijver voor stripverhalen. Zo creëert hij onder meer Sergent Laterreur, samen met tekenaar Touïs. Via fotoanimaties die hij realiseert voor de RTBF (Radio-Télévision belge de la Communauté française) en de ORTF (Office de radiodiffusion-télévision française) begint hij zijn carrière als filmmaker, voornamelijk in animatie en kortfilms. In 1981 richt hij Atelier Alfred op, een opleidingsatelier voor jonge cineasten, gesubsidieerd door de Franse Gemeenschap.^[2]

Frydmans derde kortfilm, Agulana, “is vernoemd naar het Spaanse dorp Agullana, waar ik samenwerkte met de tekenaar die daar woonde.” “Ik werd sterk beïnvloed door wat ik daar zag: de bossen, de cafés met hun tafels en stoelen, waar hout de boventoon voert. Later besefte ik dat ik verwees naar mijn kindertijd: een totalitair regime, de deportatie van mijn familie… Dat kwam allemaal ongewild opnieuw naar boven.”^[3] Tijdens een uitvoering van Verdi’s Requiem, die de aandacht van de inwoners volledig opeist, beginnen houten voorwerpen langzaam maar zeker bezit te nemen van alle inwoners van de stad, in volledige stilte… Naast invloeden uit sciencefictionfilms en het surrealisme^[4] behandelt Frydman ook het thema van invasies en totalitarisme: “Het doel was toch om angst te creëren (...), we hebben te maken met een stille indringer, die zijn werk doet terwijl niemand er aandacht aan schenkt (...) en er een volledige machtsovername plaatsvindt (...)”.^[5]

De tekeningen zijn van de hand van Claude Lambert, decortekenaar in de Belgische animatiefilm, die onder meer werkte aan Asterix en Cleopatra (René Goscinny & Albert Uderzo, 1968), Lucky Luke (René Goscinny & Morris, 1971) en Kuifje en het Haaienmeer (Raymond Leblanc, 1972).^[6] Agulana ontvangt in 1976^[7] de eerste juryprijs voor een kortfilm op het 29^e Filmfestival van Cannes. Frydmans film wordt bovendien in de bioscoop vertoond, samen met de Gouden Palm van datzelfde jaar, Taxi Driver van Martin Scorsese.

Previous Next

[1] H.R., « La machine », L’Hebdo (Suisse), 08 juillet 1976, p. 28.
[2] F.R., « Créer un scénario de film aux Ateliers Alfred », Le Soir, 27 juillet 1986.
[3] G. FRYDMAN « 50/50 - Agulana de Gérald Frydman » Cinergie.be [Online] www.cinergie.be
[4] D. BOURAS, J.-M. VLAEMINCKX, « Cannes-Gérard Frydman », Cinergie.be [Online] www.cinergie.be
[5] “Scarabus” et “Le Cheval de fer” de Gérald Frydman »,Cinergie.be [Online] www.dailymotion.com
[6] K. GIRAUD, « Claude Lambert’s Magic Touch Brought European Animation to Life For Decades”, The Animation Belgian [Online], www.theanimationbelgian.substack.com
[7] FESTIVAL DE CANNES, Agulana, [Online] www.festival-cannes.com