In de loop der tijd breidt het genre zich uit en groeit het in zijn complexiteit, zoals te zien is in Street Trash en de andere films van Joe D’Amato die bij B tot Z werden vertoond. Met de eerste Evil Dead-films, bereikt gore zijn hoogtepunt van inventiviteit. Sam Raimi, die met het eerste werk van de reeks – een lowbudgetproductie die met zijn gore en excessen desalniettemin een groot deel van het publiek traumatiseerde – tot koning van de Amerikaanse horror werd gekroond, gaat nog een stapje verder met Evil Dead 2. Een groter budget en een creatieve uitbarsting transformeerde horror deze keer tot een opwindende horrorcartoon.

Die cartooneske DIY-stijl doet ook denken aan het vroege werk van Raimi’s Nieuw-Zeelandse kompaan Peter Jackson, die zijn carrière begon met bloederige lowbudgetfilms als Bad Taste en Meet the Feebles en natuurlijk… Braindead: “De goorste film uit de filmgeschiedenis”. Dit orgelpunt in het eerste deel van Jacksons carrière, nog voor hij Lord of the Rings en andere kaskrakers draaide, is de absolute maatstaf voor horrorfilms uit de jaren 1990. Namelijk een soort nonstop-zombieslapstick, waarin naar verluidt 3000 liter (namaak)bloed werd vergoten!