Chávarri hoort bij de generatie Spaanse regisseurs als Iván Zulueta, Víctor Erice en Carlos Saura. In zijn film schildert hij de decadentie, geheimen en ondergang van de familie van Leopoldo Panero – de dichter van het Franco-regime – tijdens de wederopbouw van het Spanje van de Transición. El desencanto, gebaseerd op de getuigenissen van de weduwe van Panero, Felicidad Blanc, en zijn drie zonen – Juan Luis, Leopoldo María en Moisés ‘Michi’ – had bij de release een enorme impact. De film is een gedurfde etnografische en psychologische verkenning van de verborgen wonden van de intellectuele bourgeoisie van die tijd. Hij legt de hypocrisie bloot van een maatschappij die uiteen begint te vallen