Scènes tussen een man en een vrouw. In zijn treatment voor deze film schreef Van de Staak dat de spanning binnen de scènes deels voortkomt uit de ambiguïteit tussen 2 soorten eenzaamheid: eenzaamheid in afwezigheid van de ander en eenzaamheid vanwege het anders zijn wanneer men samen is. Hij vergelijkt Schijnsel met Il deserto rosso: terwijl in Antonioni’s film de personages fungeren als “karakters” in een anekdote, tonen de acteurs in zijn film verschillende facetten van één problematiek.